Stiltewandeling

Wandelen gaat vanzelf, er is niets aan. Je hebt er slechts twee benen voor nodig. Toch is er niets beters dan wandelen, wil je even tot rust komen en vertragen. Wandelen doe je op je eigen ritme. Af en toe kun je gerust even stil blijven staan. Wandelen is ook altijd een beetje filosoferen. Heel wat schrijvers en belangrijke denkers wa­ren trouwens gedre­ven wandelaars.

Vandaag is wandelen meer dan ooit aan de orde van de dag. Voor de een is het een mo­ge­lijkheid om je te bevrijden uit de wereld van snelheid, productie en consumptie, voor de ander is het een ideale manier om je in te wijden in wat er werkelijk toe doet. De Ne­derlandse cultuurfilosoof Ton Le­maire spreekt in dit verband van de noodzaak tot ‘braak­lig­gen’ of ‘ledig­heid’. Of nog: wie ‘wande­lenderwijs’ door het leven gaat, kan ‘dromen en mij­me­ren’, heeft ‘een poëtisch ge­moed dat openstaat voor na­tuur en landschap’ en staat ‘kri­­tisch te­gen­over de eigen tijd en samenleving’. Een proeve tot inleving.

 Joris Capenberghs is cultuurhistoricus en antropoloog, en is als stafmede­wer­ker al vele jaren verbonden aan Waerbeke. De laatste jaren begeleidt hij – bij wijze van experi­ment – al enkele ‘filosofische sa­lons’. Hij is o.a. freelance docent bij Amarant, Vormingplus en Davidsfonds Academie.